specjalny blog kulinarno-około-ogólny

Tak wiem, wypada pisać o fast-foodach tylko i wyłącznie wylewając na nie wiadra pomyj.
I bardzo możliwe, że w większości przypadków jest to uzasadnione. Ale w moim osobistym odczuciu, jest jeden gracz, który nie zasłużył na taki ostracyzm. Światełko ostrzegawcze mojej kulinarnej intuicji jeszcze nigdy nie zapaliło się ilekroć wsuwałem whooper-a, chociaż nie toleruje kanapek firmowanych wizerunkiem klauna i ledwo co trawie kurczaka spod znaku pewnego pułkownika, pamiętającego jeszcze piękne czasu supremacji białej rasy i pól pełnych bawełny.

Jest jednak coś co mnie przekonuje w smaku hamburgerów serwowanych w Burger King-u,
i nawet jeżeli daje się oszukać, jest to i tak przyjemne uczucie. Moje próby odtworzenia jego grilowanej wołowiny w chacie wylądowały w koszu, chociaż przepis na pewno nie należy do skomplikowanych. BK punktuje też oferując cały czas konkretne porcje w przeciwieństwie do swojego największego konkurenta, który jeżeli utrzyma trend, będzie musiał niedługo zaprząc do pracy nanotechnologie.

A więc rodacy, jeżeli Wam też smakuje, bierzcie i jedźcie u niego wszyscy…;)

Burger King:
www.burgerking.com.pl

W hierarchii książek, te kucharskie nie plasują się zbyt wysoko, choć na pewno dystansują wymierające, wielkie i opasłe tomiska z numerami telefonów.

Inaczej ma się sprawa z książką "Potępieni" autorstwa Chucka Palahniuka, który igra z losem, odważnie dzieląc imię Najpotężniejszego Człowieka na Świecie, którego nazwiska nie odważę się wypowiedzieć. Igra też, z naszym poczuciem komfortu i zadowolenia, nadmuchanym przez konsumpcyjny styl życia ego, infantylną religijnością i wszechobecną polityczną poprawnością. To też rozprawka na temat doczesności i jednego z największego współczesnego tabu: śmierci. Cała książka jest nią przesiąknięta… jednak w uroczy, inteligentny i dowcipny sposób. Przeczytałem lekturę z nie schodzącym bananem na pysku.

Proponuje włączyć ja do kanonu materiału obowiązkowego w liceum. Gwarantuje, że bryki na jej temat nie będą się sprzedawać. Niestety to się nie wydarzy w imię nie obrażania uczuć religijnych i ku uciesze wiecznie zacietrzewionych wyznawców człowieka, który ponoć głosił miłość, wybaczenie i nastawiania drugiego policzka.

Polska jest państwem świeckim tylko w teorii, gdzie wolność to wąski margines ograniczony przez wszędobylską legislacje. Dla władzy lud to zbiór debili, którzy gdyby nie przepisy i regulacje, spadli by w pierwszą lepszą przepaść jak lemingi.

Nie wierzę w rewolucje, gdzie ludzie nagle obudzą się i sprawią, że Ziemia zacznie się kręcić w przeciwną stronę. Ale ta książka, w moim mniemaniu, jest tą kroplą, która drąży skałę.

Zapraszam więc do lektury. Niczego tak nie obawia się władza (a raczej ludzie, którzy za nią stoją) jak świadomych, myślących i krytycznych ludzi.

„Potępieni”, autor: Chuck Palahniuk

I po imprezie... bilans to prawie jedna osoba na metr kwadratowy, wizyta straży wiejskiej i kilka sztuk szkła mniej. Mimo, że dzień po boleśnie odczuwam własną śmiertelność, lodówka, pękająca w szwach od nie wypitego alkoholu, stanowi najlepsze remedium.

Niestety zabrakło skandalu, nikt nikomu nie dał w mordę, nikt nikogo nie bzyknął (chyba) a przyjazd straży wiejskiej bardziej pasuje do balu kombatantów, interwencja brygady antyterrorystycznej brzmiała by znacznie lepiej.

Ale wyciągnąłem wnioski. W przyszłości, jeżeli finanse pozwolą, zaproszę na imprezę prostytutki, tak aby soczyście prowokowały panów, zwłaszcza tych którzy nieopatrznie przyjdą z swoimi dziewczynami...

Świat się kręci, a ja się kręcę razem z nim...

To mój największy pewniak na kulinarnej mapie miasta. Jestem klientem tego przybytku od lat i nigdy się nie zawiodłem. Pod tą niefortunną nazwą kryje się niewielka knajpka, czy też może jak sama się określa bar, zlokalizowana w magicznym Osiedlu Przyjaźń.

Bar Country robi to co umie najlepiej czyli przyrządza flagowe dania polskiej kuchni.
W menu znajdziemy zarówno schabowego jak i gołąbki. Ziemniaki zawsze są przyprawione smakowitymi skwarkami. Porcję są naprawdę spore. Uważasz, że potrafisz dużo zjeść?
W takim razie zmierz się z plackiem po zbójniku w rozmiarze L (20 zł) lub kotletem po góralsku (22 zł).

To jedno z tych miejsc, które nic nie udaje. Jedzenie jest proste i nawet nie próbuje sprawiać wrażenie wyrafinowanego. Nigdy nie zdobędzie gwiazdek Michelin, ale spełnia najważniejszy wymóg: jest cholernie smaczne.
Wyrosłem na kulinarnego mamisynka, zawsze będę uważał, że mama gotuje najlepiej, jednak nie zawahał bym się jej zabrać do Baru Country aby odpoczęła od garów, wiedząc, że rodzinny obiad nie ucierpi przez to na jakości. Wegetarianie nie mają tu czego szukać.
I bardzo dobrze. Nie po to jesteśmy na szczycie łańcucha pokarmowego, żeby ograniczać dietę do korzonków.

Jeszcze do niedawna, było to jedno z niewielu miejsc, gdzie można było zjeść prawdziwe, przyrządzane na miejscu frytki. Teraz zastąpiono je mrożonym substytutem.
Oby to nie był objaw nadchodzącego zmierzchu.

Bar Country:
Warszawa, ul. Konarskiego 86
Płatność kartami płatniczymi: nie
Miejsca parkingowe: tak
http://barcountry.pl