specjalny blog kulinarno-około-ogólny

Kiedyś należałem do gorących zwolenników wolnego rynku i gospodarki rynkowej. Wierzyłem, że ich naturalne mechanizmy zawsze doprowadzą do równowagi i nie należy w nie pod żadnym względem ingerować.

I częściowo nie myliłem się. Jednak wolny rynek czyli wypadkową popytu i podaży tworzą ludzie. A ci w większości wypadków będą się kierować ceną. W przypadku popytu tą najniższą. Nie było w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że część ‘towaru‘ stanowi mięso. Czyli miej lub bardziej przetworzone szczątki niegdyś żywych i czujących istot. Nie ma nic złego w jedzeniu mięsa pod warunkiem, że zwierze, które zjadamy żyło i umarło w godnych warunkach. Niestety kupując w sklepie nie mamy żadnych przesłanek, aby domniemywać o losie naszych zakupów a najprawdopodobniej możemy założyć najczarniejszy scenariusz.

Od jakiegoś czasu na opakowaniu jajek znajdują się oznaczenia które mówią w jakich warunkach przebywała znosząca je kura. Na jednym końcu skali jest „trójka” oznaczająca masakryczny chów klatkowy gdzie ptak jest skrajnie przedmiotowo traktowany. „Zero” to tzw. chów ekologiczny przy którym kury maja swobodę wybiegu, poruszania się, oraz karmione są w zbliżonych do naturalnych warunkach. Teraz kupuje tylko te ostatnie i nie przeszkada mi ich wyższa cena.

Bardzo bym sobie życzył aby podobne regulacje i oznaczenia były w przypadku mięsa. Jednym z postulatów idealnie konkurencyjnego rynku jest doskonała i powszechnie dostępna informacja. Tej teraz zdecydowanie brakuje, a producenci prześcigają się w jak najniższych cenach, nadużywają i tak już mocno zdewaluowanych przymiotników takich jak „naturalny” czy „ekologiczny”.

Kupując mięso mam prawo wiedzieć w jakich warunkach żyła świnka czy krowa, którą za chwile zjem. Powinienem móc świadomie zdecydować czy szanuje inne żywe istoty na planecie na której żyje.

Na krajowej jedynce zawitałem do Gospody u Karola, zaledwie kilkanaście kilometrów przed Częstochową. Wnętrze knajpy do połączenie stylu samracko-rustykalnego z wkurwiającą ludową muzyką w tle.

Do całej reszty, nawet mając zły dzień, nie jestem w stanie się przyczepić. Szybka i sprawna obsługa miłych dziewczyn. W sam raz na miarę skrojone menu. Ceny nie przekraczające 20 pln. Dania szybko podane, olbrzymie porcje i na końcu po prostu pyszne żarcie.

Moje kluski śląskie z gulaszem (14 pln), wręcz przysłowiowo rozpływały się w ustach. Zamówiony pierogowy mix 12 sztuk (8,5 pln) nie dość, że smaczny i olbrzymi to zawierał dwie niezapowiedziane i bonusowe sztuki. Żurek z jajkiem mimo, że nie tak dobry jak u Mamy, to dzielnie bronił honoru polskich zup.

Podziwiając te olbrzymie porcje zrozumiałem, że są one jednak koniecznością rozglądając się po klienteli Gospody u Karola. Jego esencje stanowią kierowcy tir-ów i dzielne chłopaki budujące A1. Spalone kalorie obydwu grup to paliwo PKB naszego pięknego kraju.

Jakuza powróciła do Japonii, żeby wsuwać swoje pseudo żarcie zwane sushi, ja będę gościem u Karola na prawdziwym jedzeniu, jak tylko znajdę się w pobliżu.

Gospoda u Karola:
Zawada, ul. Botaniczna 1
Miejsca parkingowe: tak
www.gospodaukarola.pl

No i się doigraliście. Kto nie ma na sobie pieluch z zbrojonego żelbetonu niech nie czyta dalej tego wpisu. Cała reszta zacisnąć pośladki i zagryźć zęby. Dziś esencja kulinarnego hardcoru: Bar Exit.

To mroczne miejsce, które od progu wystawia na próbę tolerancje i poczucie estetyki swoich klientów. Klimat przypomina książki Bukowskiego i takich też ludzi przyciąga.
Jego klientela to barwna mieszanka niespełnionych artystów, życiowych wykolejeńców
i pseudo-gangsterów. Herszt bandy i właściciel baru, Cezary, łączy te wszystkie cechy
w jednym.

To co dla jednych jest wadą dla innych jest zaletą. W zalewie plastikowych knajp z nudnym menu i sterylnym klimatem rodem z sturbucksa, Exit nareszcie pozwala mi się poczuć jak w miejscu, w którym nie obowiązują żadne ścisłe konwenanse, swobodna interakcja ludzi jest ważniejsza od etykiety a jedzenie potrafi wynagrodzić wszelkie inne niedogodności.

I to właśnie kuchnia i osobowość Cezarego stanowią najmocniejszy punkt Exit-u. Centrum knajpy stanowi bar, w który wkomponowany jest grill teppanyaki. To na nim na własne oczy można obserwować magie, która wyczarowuje zamówione dania. Zaostrza to apetyt i stanowi świetną kulinarną szkołę. Ceny są bardzo zróżnicowane. Pizza 10 – 25 pln. Makarony 20-30 pln. Różnorakie mięsiwa i ryby 10-50 pln.

Z góry przestrzegam przed wizytą w tym miejscu pedantów i fanów serialu „Plebania”.
Tak wywołany dysonans mógłby spowodować lokalne trzęsienie ziemi… Cezary jest też tylko człowiekiem i miewa lepsze i gorsze dni. Widywałem go już w różnej formie, mam nadzieje, że Wy zastaniecie go w tej lepszej…

Bar Exit:
Warszawa, ul. Wybrzeże Gdyńskie 2,
Płatność kartami płatniczymi: nie
Miejsca parkingowe: tak

Krew mnie zalewa kiedy znowu słyszę z ekranu telewizora lub czytam w prasie, kolejne przepisy na zrzucenie zbędnych kilogramów. Potoki bełkotu wypełniają takie słowa jak kalorie czy enigmatyczne hasła typu indeks glikemiczny. Na tym bezsensownym ołtarzu poczucia winy zabijamy jedną z najpowszechniej dostępnych przyjemności.
Tą towarzyszącą jedzeniu. Fakt, że coś jest publikowane czy emitowane w jakimkolwiek medium, nie stanowi to jeszcze żadnego kryterium prawdy. Do obrony przed tym zalewem informacji pozostaje zdrowy rozsądek… czyli nasz młodszy brat instynktu samozachowawczego.

Być może osoby chorobliwie otyłe potrzebują tylu iście klinicznych wskazówek.
Dla całej reszty przepis jest o wiele prostszy: umiar.

Kilka razy promile zagnały mnie w centrum Warszawy do kebabu sahara przy Kruczej, a będąc w błogim stanie nie zanotowałem niczego podejrzanego. Niedawno skonfrontowałem się jego filią na Górczewskiej no i zonk. Coś co tam udaje baraninę, niestety nie robi dobrej renomy, u jednego z najsmaczniejszych gatunku mięsa. W pozornie dobrym, przy pierwszym kęsie kebabie, swawolą różne niejadalne chrząstki i skrawki tłuszczu niewiadomego pochodzenia. Całość powędrowała tam gdzie jej miejsce. Do śmieci.

Kebab Sahara:
Warszawa, ul. Krucza 51/ul. Górczewska 37
Płatność kartami płatniczymi: nie wiem
Miejsca parkingowe: nie bo i po co
www.kebab-sahara.pl

Tak wiem, wypada pisać o fast-foodach tylko i wyłącznie wylewając na nie wiadra pomyj.
I bardzo możliwe, że w większości przypadków jest to uzasadnione. Ale w moim osobistym odczuciu, jest jeden gracz, który nie zasłużył na taki ostracyzm. Światełko ostrzegawcze mojej kulinarnej intuicji jeszcze nigdy nie zapaliło się ilekroć wsuwałem whooper-a, chociaż nie toleruje kanapek firmowanych wizerunkiem klauna i ledwo co trawie kurczaka spod znaku pewnego pułkownika, pamiętającego jeszcze piękne czasu supremacji białej rasy i pól pełnych bawełny.

Jest jednak coś co mnie przekonuje w smaku hamburgerów serwowanych w Burger King-u,
i nawet jeżeli daje się oszukać, jest to i tak przyjemne uczucie. Moje próby odtworzenia jego grilowanej wołowiny w chacie wylądowały w koszu, chociaż przepis na pewno nie należy do skomplikowanych. BK punktuje też oferując cały czas konkretne porcje w przeciwieństwie do swojego największego konkurenta, który jeżeli utrzyma trend, będzie musiał niedługo zaprząc do pracy nanotechnologie.

A więc rodacy, jeżeli Wam też smakuje, bierzcie i jedźcie u niego wszyscy…;)

Burger King:
www.burgerking.com.pl

W hierarchii książek, te kucharskie nie plasują się zbyt wysoko, choć na pewno dystansują wymierające, wielkie i opasłe tomiska z numerami telefonów.

Inaczej ma się sprawa z książką "Potępieni" autorstwa Chucka Palahniuka, który igra z losem, odważnie dzieląc imię Najpotężniejszego Człowieka na Świecie, którego nazwiska nie odważę się wypowiedzieć. Igra też, z naszym poczuciem komfortu i zadowolenia, nadmuchanym przez konsumpcyjny styl życia ego, infantylną religijnością i wszechobecną polityczną poprawnością. To też rozprawka na temat doczesności i jednego z największego współczesnego tabu: śmierci. Cała książka jest nią przesiąknięta… jednak w uroczy, inteligentny i dowcipny sposób. Przeczytałem lekturę z nie schodzącym bananem na pysku.

Proponuje włączyć ja do kanonu materiału obowiązkowego w liceum. Gwarantuje, że bryki na jej temat nie będą się sprzedawać. Niestety to się nie wydarzy w imię nie obrażania uczuć religijnych i ku uciesze wiecznie zacietrzewionych wyznawców człowieka, który ponoć głosił miłość, wybaczenie i nastawiania drugiego policzka.

Polska jest państwem świeckim tylko w teorii, gdzie wolność to wąski margines ograniczony przez wszędobylską legislacje. Dla władzy lud to zbiór debili, którzy gdyby nie przepisy i regulacje, spadli by w pierwszą lepszą przepaść jak lemingi.

Nie wierzę w rewolucje, gdzie ludzie nagle obudzą się i sprawią, że Ziemia zacznie się kręcić w przeciwną stronę. Ale ta książka, w moim mniemaniu, jest tą kroplą, która drąży skałę.

Zapraszam więc do lektury. Niczego tak nie obawia się władza (a raczej ludzie, którzy za nią stoją) jak świadomych, myślących i krytycznych ludzi.

„Potępieni”, autor: Chuck Palahniuk

I po imprezie... bilans to prawie jedna osoba na metr kwadratowy, wizyta straży wiejskiej i kilka sztuk szkła mniej. Mimo, że dzień po boleśnie odczuwam własną śmiertelność, lodówka, pękająca w szwach od nie wypitego alkoholu, stanowi najlepsze remedium.

Niestety zabrakło skandalu, nikt nikomu nie dał w mordę, nikt nikogo nie bzyknął (chyba) a przyjazd straży wiejskiej bardziej pasuje do balu kombatantów, interwencja brygady antyterrorystycznej brzmiała by znacznie lepiej.

Ale wyciągnąłem wnioski. W przyszłości, jeżeli finanse pozwolą, zaproszę na imprezę prostytutki, tak aby soczyście prowokowały panów, zwłaszcza tych którzy nieopatrznie przyjdą z swoimi dziewczynami...

Świat się kręci, a ja się kręcę razem z nim...

To mój największy pewniak na kulinarnej mapie miasta. Jestem klientem tego przybytku od lat i nigdy się nie zawiodłem. Pod tą niefortunną nazwą kryje się niewielka knajpka, czy też może jak sama się określa bar, zlokalizowana w magicznym Osiedlu Przyjaźń.

Bar Country robi to co umie najlepiej czyli przyrządza flagowe dania polskiej kuchni.
W menu znajdziemy zarówno schabowego jak i gołąbki. Ziemniaki zawsze są przyprawione smakowitymi skwarkami. Porcję są naprawdę spore. Uważasz, że potrafisz dużo zjeść?
W takim razie zmierz się z plackiem po zbójniku w rozmiarze L (20 zł) lub kotletem po góralsku (22 zł).

To jedno z tych miejsc, które nic nie udaje. Jedzenie jest proste i nawet nie próbuje sprawiać wrażenie wyrafinowanego. Nigdy nie zdobędzie gwiazdek Michelin, ale spełnia najważniejszy wymóg: jest cholernie smaczne.
Wyrosłem na kulinarnego mamisynka, zawsze będę uważał, że mama gotuje najlepiej, jednak nie zawahał bym się jej zabrać do Baru Country aby odpoczęła od garów, wiedząc, że rodzinny obiad nie ucierpi przez to na jakości. Wegetarianie nie mają tu czego szukać.
I bardzo dobrze. Nie po to jesteśmy na szczycie łańcucha pokarmowego, żeby ograniczać dietę do korzonków.

Jeszcze do niedawna, było to jedno z niewielu miejsc, gdzie można było zjeść prawdziwe, przyrządzane na miejscu frytki. Teraz zastąpiono je mrożonym substytutem.
Oby to nie był objaw nadchodzącego zmierzchu.

Bar Country:
Warszawa, ul. Konarskiego 86
Płatność kartami płatniczymi: nie
Miejsca parkingowe: tak
http://barcountry.pl